خروج اولين ماشين بشري از منظومه شمسي
وويجر در سال ۱۹۷۷ زمين را ترک کرد و اکنون در فاصله ۱۸ ميليارد کيلومتري ما قرار دارد.

دانشمندان در چند سال اخير به دنبال جمع آوري شواهد خروج آن از منظومه شمسي بوده‌اند. اين فضاپيما در اين مدت ناظر تغييرات محيطي بوده که حاکي از قرار داشتن آن در منطقه مرزي منظومه است.

اکنون برخي از محققان مي‌گويند به باور آنها اين کاوشگر از حيطه نفوذ خورشيد موسوم به هليوسفر خارج شده است، هليوسفر يک حباب مغناطيسي از ذرات باردار است که منظومه شمسي را احاطه کرده است.

با اين حال هنوز برخي ديگر از دانشمندان در اين مورد ترديد دارند. سوزان داد، مدير پروژه وويجر گفت: "پنج عدد از ابزارهاي فضاپيما هنوز در حال کار است و ما اکنون در داده‌هاي دريافتي شاهد اين هستيم که درحال ورود به حيطه ميان ستاره‌ها هستيم. شاهد اتفاقاتي هستيم که به اين باور دامن مي‌زند که روي چنين مرزي هستيم."

شواهدي که "داد" از آن حرف مي‌زند شامل افت شدت ذرات خورشيدي و شدت گرفتن اشعه‌هاي کيهاني است که از فضاي ميان ستاره‌اي مي‌آيد. شاهدي که به خصوص اساس يافته تازه است به اواخر ماه اوت در تابستان گذشته بازمي‌گردد.

پروفسور بيل وبر از دانشگاه ايالتي نيومکزيکو در لاس کروسس از نويسندگان مقاله تازه مي‌گويد که ظرف فقط چند روز، شدت تشعشعات هليوسفري کاهش پيدا کرد و شدت اشعه کيهاني بالا رفت چيزي که نشانه خروج فضاپيما از هليوسفر است.

ناسا مي‌گويد اين برداشت در ميان کساني که روي اين پروژه کار مي‌کنند همگاني نيست و پروفسور وبر اذعان مي‌کند که بحث در اين مورد ادامه دارد.

هدف اوليه ماموريت اين کاوشگر مطالعه سيارات دورافتاده منظومه شمسي شامل مشتري، کيوان، اورانوس و نپتون بود، ماموريتي که در سال ۱۹۸۹ کامل شد، اما همچنان به مسيرش ادامه داد. مسير کاوشگر بعد از آن تغيير داده شد تا در جهت کلي مرکز راه شيري به حرکت در آيد.

توليد الکتريسيته از منبع پلوتونيومي وويجرها ده تا ۱۵ سال ديگر متوقف خواهد شد که در آن مرحله ابزارها و فرستنده‌هاي آنها از کار خواهد افتاد.