یکی از شعبه های ادبیات در هر زبان  ،که نماینده ی ذوق فطری و

 قریحه ی ادبی است  ،ضرب المَثَل است.

با مطالعه ی دقیق مَثَل های هر زبانی ، به گونه ای بر طرز زندگی اجتماعی

و انفرادی  مردم آن زبان،  به افکار و عادات و احساسات مردم آن زبان ،

به ضبط و نگهداری بعضی لغات و اصطلاحات آن زبان پی می بریم.

در هر کشوری مَثَل  قدیمی ترین ادبیات معتبر است.

انسان قبل از این که خط را اختراع کند مَثَل را در گفته های خود به کار می برد.

مبدا پیدایش مَثَل را نمی توان تشخیص دادکه در چه زمانی ،از کدام ملتی،

از چه شخصی بوده است.

درجه ی عظمت و وسعت هر زبان را از تعداد  و شمار مَثَل های آن زبان پیداست.

 پس هر زبانی که مَثَل هایش بیشتر است، ادبیاتش کامل تر است.

مَثَل ها جمله های حکیمانه ، کوتاه ،روان و دل نشین هستند که مردم به

 راحتی آن ها را حفظ  می کنند و در محاورات خود به کار میبرند.

 هرمثل نتیجه ی تجارب و خلاصه ی افکار و آراء صد ها بلکه هزارها

دانشمند با تجربه است. که هیچ گوشی از شنیدن آن خسته و دل تنگ

 نمی شود و از شنیدن آن لذت می برد.

 چنانچه مایل هستید، کتاب ضرب المَثَل های معروف ایران

تالیف مهدی سهیلی   را می توانید تهیه بفرمایید

و تعدادی از ضرب المثل های ایران را مطالعه کنید.