سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم . . . چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش . . . چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغانی . . . من محرم راز دل طوفانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی . . . عمری است پشیمان ز پشیمانی خویشم

از شوق شکر خنده لبش جان نسپردم . . . شرمنده ی جانان ز گران جانی خویشم

بشکسته تز از خویش ندیدم به همه عمر . . . افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

هرچند امین بسته ی دنیا نیم اما . . . دلبسته ی یاران خراسانی خویشم