!!!!!هرچی بخوای!!!!!

مناسب سن خودت رفتار کن: گاه والدين به رفتار کودک انتقاد مي‌کنند، زيرا آن رفتار تأثير بدي بر بزرگ‌ترها داشته است. در صورتي که رفتار کودک، نشان دهنده احساس دروني اوست و والدين وظيفه دارند احساس کودک را درک کنند. کودک ۶ ساله‌اي که نمي‌داند چه مي‌خواهد و گريه مي‌کند، يا کودک ۴ساله‌اي که از محدود شدن در صندلي اتومبيل ناراحت است و گريه مي‌کند، هر دو متناسب سنشان عمل مي‌کنند؛ اگر چه ما انتظار داريم رفتار آنها ما را آزار ندهد. به جاي اينکه به کودک بگوييد «مناسب سن خودت عمل کن» بگوييد: «به نظر مي‌رسد خيلي عصباني هستي»، «مي‌دانم وقتي چنين اتفاقي برايت افتاده بسيار ناراحت شده‌اي» اين جملات به کودک آرامش مي‌دهد و شرايط را قابل تحمل خواهد کرد.

آخر چند بار بايد يک چيز را تکرار کنم؟

به تو قول مي‌دهم که …

به کودکان بايد نه وعده داد و نه وعده از آنها گرفت. روابط ما با فرزندانمان بايد بر اساس اعتماد و اطمينان باشد. وقتي پدر يا مادر براي تأييد گفته خود مجبور است وعده بدهد، يعني دارد اقرار مي‌کند که «وعده داده نشده‌اش» اعتبار ندارد و قابل اعتماد نيست. وعده‌ها باعث مي‌شوند که توقعات غيرواقعي در کودکان به وجود بيايد. وقتي به کودک وعده داده مي‌شودکه او رابه باغ وحش ببرند، او آن وعده را يک تعهد به حساب مي‌آورد و فکر مي‌کند که براساس اين تعهد، در روز موعود نه باران خواهد باريد، نه اتومبيل عيب و ايرادي پيدا خواهد کرد و نه خود او مريض خواهد شد. از طرفي نبايد از کودکان وعده گرفت که درآينده رفتاري خوب داشته باشند يا رفتار بدشان را اصلاح کنند. وقتي کودک وعده‌اي ناخواسته مي‌دهد، وعده‌اي که متعلق به خود او نيست، در واقع چکي بانکي مي‌کشد که در آن بانک اصلاً حساب ندارد. ما نبايد مشوق و محرک اين قبيل اعمال فريب‌آميز باشيم.