در تمامي فرمول‌هاي ترموديناميک و کلاً در تمامي محاسبات فيزيکي که با دما ارتباط دارند از دماي کلوين استفاده ميشه. دليلش هم خيلي ساده ست:

1) اولاً اينکه اين يک استاندارده ، مثلاً در محاسبات مربوط به انرژي، هم از واحد ژول و هم از واحد کالري ميشه استفاده کرد. و يا در محاسبات سرعت ميشه از مايل در ساعت يا کيلومتر در ساعت استفاده کرد و هيچ فرقي نداره و جواب «در همون واحد» هميشه درست بدست مياد. ولي يادت باشه وقتي مثلاً ژول رو انتخاب کردي تا آخر مسئله بايد از ژول استفاده کني نه اينکه بياي نصفش رو ژول استفاده کني نصفشو کالري که اونوقت جوابت اشتباه درمياد.

2) کلوين تنها استاندارد اندازه گيري دماست که در اون دماي منفي وجود نداره و از صفر مطلق شروع ميشه تا بينهايت که همگيش مثبته. بنابراين عاقلانه ست که از کلوين استفاده بشه. اگه از سانتيگراد يا فارنهايت استفاده کني جوابت مسلماً اشتباه در مياد چون براي دماهاي پايين تر از صفر مجبوري عدد منفي وارد فرمول کني که اينکار باعث اشتباه بدست اومدن جواب ميشه. اگه هم که داده هاي مسئله مثبت باشن بازم ممکنه جوابت اشتباه در بياد چون اگه جواب واقعي مسئله مثلاً دماي 270 درجه کلوين باشه فرمول نميتونه اون رو بدست بياره چون در مقياس سانتيگراد 270 کلوين ميشه 3 درجه زير صفر؛ يعني جوابي که هرگز از داده هاي مثبتي که بهش دادي بدست نمياد مگه اينکه فرمول جديدي تعريف کني که بر اساس سانتيگراد محاسبه کنه.

3) کلوين تنها مقياسيه که دماي واقعي جسم رو نشون ميده. مقياس سانتيگراد بر اساس نقطه ذوب و جوش آب درجه بندي شده؛ يعني نسبيه. درست مثل سرعت نسبي. مثلاً فرض کن دو تا اتومبيل با سرعت 100 کيلومتر در ساعت کنار هم حرکت ميکنن. سرعت اونها نسبت به هم (سرعت نسبي) صفره، در حالي که سرعت واقعي اونها 100 کيلومتر در ساعته و اين 100 عدديه که در محاسبات فيزيکي حرکت اين دو اتومبيل استفاده ميشه نه سرعت نسبي اونها.