ارائه نمونه‌هاي تازه از درياچه وستوک

دانشمندان روسي در ايستگاه وستوک در قطب جنوب پس از گذشت يک سال از ورود به درياچه وستوک اکنون از آماده‌سازي نمونه‌هاي تازه اين درياچه خبر داده‌اند.

به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، دانشمندان به دليل برخورداري اين ناحيه از آلودگي احتمالي با احتياط فوق‌العاده در اين درياچه کار مي‌کنند که در 1300 کيلومتري شرق قطب جنوب قرار دارد.

در فوريه 2012 يک تيم حفار روسي به اين درياچه رسيده و نمونه‌هايي از آب آن را بدست آورد. مقداري از اين آب به ولاديمير پوتين، نخست‌وزير وقت روسيه و رئيس‌جمهور امروزي ارائه شد. اما بنابر گزارش خبرگزاري ريا نووستي، مشخص نبود که آيا اين نمونه‌ها واقعا از اين درياچه گرفته شده يا متعلق به يخ‌پاره‌هاي نمونه‌هاي آب است.

عمليات حفاري امسال به قصد دستيابي به نمونه‌هايي است که با قطعيت بيشتر به خود درياچه مرتبط باشند.

موسسه پژوهش قطب جنوب و شمال در بيانيه‌اي اعلام کرد: اولين هسته يخ شفاف درياچه با طول دو متر در روز 10 ژانويه در عمق 3406 متري بدست آمد که درون آن يک کانال عمودي پر شده از يخ سفيد غني از حباب بود.

به گفته اين موسسه، عملياتهاي حفاري با کابل‌هاي کنوني ممکن است تا 24 متر ديگر تمديد شده و اين که کابلهاي نو به ايستگاه تحقيقاتي وستوک منتقل شده است. نمونه‌هاي هسته تحت آزمايشات شيميايي و زيستي قرار مي‌گيرند.

طول درياچه وستوک 250 کيلومتر و عرض آن 50 کيلومتر است که آنرا به بزرگترين درياچه زيريخي در ميان حدود 400 درياچه اين منطقه تبديل کرده است. عمليات حفاري سال گذشته توانست نمونه‌هايي را از اعماق 3770 متري به بيرون بکشد. اين تيم روسي در ماه اکتبر از نبود هيچ نشانه‌ حيات محلي دراين نمونه‌ها خبر داد و اظهار کرد که تنها ميکروب‌هاي کشف شده در اين نمونه‌ها به آلودگي‌هاي حفاري نفت بر مي‌گردد.

اين درياچه مي‌تواند مانند يک آزمايشگاه براي بررسي آب‌وهوا و اکوسيستم قطب جنوب در ميليونها سال قبل مفيد باشد. اين محيط ممکن است سکونتگاه مجموعه‌اي از موجودات متفاوت با نمونه‌هاي حاضر در دنياي کنوني باشد. اين ماموريتها بقدري جاه‌طلبانه است که اميدها را براي ماموريتهاي نمونه‌برداري آينده در قمرهاي اروپا و انسلادوس و شايد قمرهاي يخي ديگر در منظومه شمسي افزايش داده است.

دانشمندان سياره‌اي شواهد فراواني دارند که آب مايع در اعماق سطح يخي اين جهانها وجود داشته و فيزيک‌اخترشناسان استدلال کرده‌اند که حرارت داخلي ممکن است انرژي کافي را براي موجودات زنده در اين اقيانوسهاي پنهان فراهم کند.