!!!!!هرچی بخوای!!!!!

در قرن دهم و دوازدهم ميلادي، اروپايي ها در جريان جنگهاي صليبي از علم و دانش مسلمانان حتي براي کفشهايشان استفاده کردند . در قرن چهاردهم، با پيشرفت صنايع، آرام آرام پارچه و چرم دباغي شده نازک وارد کفش سازي شد. بسياري قرن چهاردهم را قرن آغاز مد مي نامند.

اواخر قرن چهاردهم هم کفشهاي نوک تيز مد شد. مردم به هر زحمتي که بود پنج تا انگشتشان را در پنجه هاي نوک تيز مي کردند تا ثابت کنند چقدر با شخصيت هستند. شروع اين مد از هلند بود؛ جايي که عذاب شست پا و پا درد را براي مردم قرن چهارده ميلادي به ارمغان آورد.

اواخر قرن پانزدهم ميلادي، وقتي کفش نوک تيز از مد افتاد، کفش نوک پهن مد شد؛ البته بيشتر در شمال اروپا ذهن ها هر روز محصولات تازه تر و عجيب تري بيرون مي داد. از نمونه هاي آن، کفشهاي ونيزي بود که براي خانمها مد شد. اين کفشها، يک کفه تخت داشت که زيرش کاملاً پر بود و ارتفاعش گاهي به شصت سانتي متر مي رسيد. از مشکل راه رفتن که بگذريم، وزن اين جور کفشها احتمالاً خيلي زياد بوده است مثل اين که راه رفتن در آن سالها با مشقت و بلاي بسيار همراه بوده است.

در قرن هفدهم، اين پاشنه هاي وحشتناک از کفشها حذف شد و پاشنه هاي معقول تري به کفشهاي زنانه و مردانه اضافه شد.

جامعه خيلي طبقاتي شده بود و همه مي خواستند به هم فخر بفروشند و بهترين راهي که به ذهن مردم رسيد، پوشيدن لباسهاي خاص بود. مردمي که اهل پز دادن بودند. کفشهاي پاشنه بلندي مي پوشيدند که روي آن را با حرير بافته بودند. هر چه پاشنه بلندتر بود، موقعيت آن فرد بالاتر مي رفت مثل اين که در آن زمان کساني که از بالا به همه چيزهاي اطراف نگاه مي کردند، احساس قدرت زيادي مي کردند. در قرن هجدهم هم اوضاع همان طوري ماند و فقط شکل پاشنه ها تغيير کرد. به جاي حرير هم از چرم رنگي استفاده کردند که به نظرشان بسيار زيبا بود. اما درهمين قرن، اتفاق خيلي مهمي افتاد. سال 1792 مردم از دست پاشنه هاي بلند و کفشهاي حرير خسته شدند و بر ضد جامعه طبقاتي در فرانسه انقلاب کردند. انقلاب کبير فرانسه، نتايج خيلي مهمي داشت. بعد از آن، مردم که ديگر به دنبال تساوي و برابري بودند پاشنه هاي بلند را حذف کردند و همه کفشها از نظر ارتفاع يک شکل شد. قرن نوزدهم، قرن همه گير شدن مد بود.

بازار مد داغ بود راستي علتش چه بود؟ جوابش خيلي ساده است. چون با وجود چرخ خياطي و پارچه هاي مصنوعي، کفش خيلي ارزان شد و همه توانستند از کفشهاي خوب استفاده کنند. از نمونه هاي مد آن سالها، مد کفش پنجه مربعي است که نزديک به پنجاه سال عمرکرد. سال 1850 پوتين خيلي رواج پيدا کرد . گويا همه متوجه شدند که براي کار و فعاليت بايد کفش هاي راحتي به پا داشته باشند .

سال 1914، همزمان با آغاز جنگ جهاني اول، کفشهاي راحتي اختراع شد. مطمئناً آدمها نمي توانستند زير بمب و باروت، بچه هايشان را بغل کنند و با کفشهايي که پاشنه هاي بلندي داشت اين طرف و آن طرف بروند. از سال 1910 هم که تجارت جهاني شکل گرفت و کشتي ها و هواپيماها محموله ها را از اين سر دنيا به آن طرف مي بردند، فرهنگ کفش دنيا نيز درهم و برهم شد و کفشها شکل بين المللي به خود گرفتند. از آن به بعد کفش هم داخل صنعت هاي ديگر شد. هنوز هم در خيلي از کشورها مردم به دليل گرمي هوا، پابرهنه راه مي روند، مثل هندي ها، بنگال ها يا مردم اوگاندا. کفش تاثير زيادي از محيط اطرافش مي گيرد. براي مثال کفش مردم آلاسکا با عربها فرق دارد حتي بعد از ظهور اسلام چون مسلمانان عقيده دارند پيش از ورود به مسجد بايد کفشهايشان را دربياورند. کفشهايي اختراع شد که ديواره پشت را نداشت. همين گيوه خودمان کفش بسيار محکمي است که خيلي خنک است و پا از لاي درزهايش به راحتي نفس مي کشد مردم ژاپن هم با ساقه هاي برنج، براي خودشان کفش درست مي کنند تا بتوانند موقع کار در مزرعه برنج راحت باشند. کفشهاي قد بلند، کفشهاي قد کوتاه، کفشهاي ساق دار.