يادش به خير ، يه زماني براي انتقال اطلاعات از يک رايانه به سيستم شخصي خودمان، بايد از فلاپي استفاده مي کرديم. فلاپي ها حافظه بسيار محدودي داشته و نهايتا به درد انتقال فايل هاي متني مي خوردند. مدتي بعد cd (لوح فشرده) وارد بازار شد. در يک Cd حدود ۷۰۰ مگابايت اطلاعات ذخيره مي شد. از فايل هاي متني گرفته تا عکس و فيلم . سپس dvd متولد شد. که فرقش با cd در حجم اطلاعاتي بود که در خود ذخيره مي کرد. بيشتر از ۴ گيگابايت.

بالاخره با آمدن ابزاري به نام flash drive، تقريبا مشکلات انتقال اطلاعات براي هميشه بر طرف شد. مهمترين برتري فلش ها نسبت به cd يا dvd، امکان تبادل هميشگي اطلاعات بود، يعني بدون محدوديت در تعداد دفعات نقل و انتقالات. به بيان ساده تر: “فلش مموري يک بار براي هميشه”

اگر چه تاکنون حافظه‌هاي فلش بسيار پيشرفته‌اي توليد شده است ولي هنوز انتقال اطلاعات بين دو فلش به صورت مستقيم وجود ندارد. U Transfer  حافظه فلشي که در تصوير مشاهده مي‌کنيد به کاربر امکان مي‌دهد تا بتواند اطلاعات ديجيتالي درون آن را بدون نياز به رايانه به فلش ديگر انتقال دهد.

روي سطح آن LCD کوچکي وجود دارد که اطلاعات انتقال داده شده به فلش ديگر را نشان مي‌دهد. کافي است دو فلش را به يکديگر متصل کنيد تا انتقال داده‌ها صورت گيرد.

اگرچه هنوز اين محصول رسما به بازار عرضه نشده است اما تقاضا براي استفاده از آن زياد پيش بيني شده است.